ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΤΗΝ TERRAMARA
Στη θέση όπου θα βρισκόταν η terramara, μια συσσώρευση άμμου και λάσπης που εναποτέθηκε με την πάροδο των αιώνων από ένα αρχαίο υδατόρευμα είχε σχηματίσει ένα ανάγλυφο ύψους περίπου τεσσάρων μέτρων, που συνορεύει με ρέμα.
Το περιβάλλον τοπίο χαρακτηριζόταν από μικρά ξέφωτα και πυκνά δάση, που αποτελούνταν κυρίως από βελανιδιές, αλλά ήταν επίσης πλούσια σε κωνοφόρα, πιο συχνά προς τους λόφους.
Ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή περιοριζόταν σε μερικά μικρά χωριά. Τα ίχνη της συχνότητας πριν από την terramara αποδεικνύονται από ένα στιλέτο από πυριτόλιθο, που πιθανόν να αποδίδεται στην εποχή του χαλκού.
ΣΤΙΣ ΗΜΈΡΕΣ ΤΟΥ TERRAMARA
Γύρω από το 1600 Π.Χ., μια κοινότητα της Εποχής του Χαλκού εγκαταστάθηκε στο φυσικό ανάγλυφο και άρχισε να εργάζεται στην περιοχή. Το κοντινό ποτάμι διοχετεύεται σε μια ευρεία τάφρος.
A ανάχωμα, πιθανώς συμπληρωμένο από ένα παλαίστρα, παρείχε επίσης πρόσθετη προστασία από τον κίνδυνο πλημμύρας.
Ο εσωτερικός χώρος καταλαμβάνεται, με εξαίρεση λίγους ανοιχτούς χώρους, από σπίτια ορθογώνια κάτοψη περίπου 60 τετραγωνικών μέτρων, που χωρίζονται από δρόμους. Χάλκινο τσεκούρι.
Η τεράστια ποσότητα ξύλου που χρειαζόταν για την κατασκευή των σπιτιών και των αμυντικών έργων του χωριού είχε αποκτηθεί με την αποψίλωση του περιβάλλοντος. Οι μεγάλοι ελεύθεροι χώροι που προέκυψαν με αυτόν τον τρόπο επέτρεψαν την ανάπτυξη μιας έντονης γεωργία και κτηνοτροφία, τη βάση της οικονομίας της ξηράς.
ΜΕΤΆ ΤΗΝ TERRAMARA
Μετά την εγκατάλειψη της terramara, ο χώρος και η γύρω περιοχή δεν παρουσιάζουν ίχνη επισκεψιμότητας μέχρι το’περίοδος των Ετρούσκων. Στην πραγματικότητα, μερικά αγγεία και ένα χάλκινο αγαλματίδιο από τα ανώτερα στρώματα του τύμβου.
